919

Primeiro o home asómbrase diante do mundo inmenso
Bebe a prata das ondas ou escoita
o rumor das derradeiras aves
no crepúsculo
mais nada disto o colma
e nesa nostalxia de soños e presencias
insiste aínda e busca
as formas que de igual teñen os seres
como a palabra fere co gume dunha espada
ou cura como un básamo
porque no rir dos nenos
hai un rumor de follas
e no roce dos corpos
o estalido das ascuas.
E estas leves certezas van enchendo as súas noites
como ha de encher as nosas
a branca fror do insomnio
mentres non quede o tempo xeado
queimado sobre as cinzas.

[Beatriz Quintela, extraído de Colección de cinza]

889

Entra en tu cuerpo y tu cansancio se llena de pétalos. Laten en ti bestias felices: música al borde del abismo.

Es la agonía y la serenidad. Aún sientes como un perfume la existencia.

Este placer sin esperanza, ¿qué significa finalmente en ti?

¿Es que va a cesar también la música?

[Extraído de Libro del frío, de Antonio Gamoneda]

855

Temes mis manos

pero a veces sonríes y te extravías en ti misma

y, sin saberlo, extiendes luz en torno a ti

y yo adelanto mis manos y no llego a tocarte; únicamente

acaricio tu luz.

[Extraído de Cecilia, de Antonio Gamoneda]